Büyük şeylere küçük adımlarla ulaşılır.

  İlk defa gördüğünüz bir adam evinizde, kacanızın arkadaşı ismen tanıyorsunuz.Nerden çıktı geldi hemde laubali biri sanki bir akrabanız gibi rahat hareket ediyor.İçerde konuştukca adama sinir oluyorsunuz.Aralarında şu konuşma geçer:

  --Yenge bana mutfağı göster.İki üç saattir kahve içmedim hem kendime hemde sana yapayım sinirlerine iyi gelir.

  ''Sen gidersen daha çabuk düzelir sinirlerim'' diye içinizden geçirirsiniz.

  --Parmağımı kapıya sıkıştırdım da onun için ağladım sinirlerimde bozuk değil.Siz lütfen şu odaya girip oturun, ben kahve yaparım.

  --Emredersiniz ama ne olur bana kızmayın ben o kapıyı döverim oldu mu?

  Sersem şey.İnadına şekersiz bir kahve yapıp götürdüm.İçer içmez pek memnun kaldı.

  --Eline sağlık yenge .Murat söylemiş demek sade kahve içtiğimi.

  Bak hele Muratın tek tasası senin kahvendi!

  --Hayır Murat söylemedi ben şeker koymayı unuttum?

  --Eh şimdi hatırladın.Lütfen biraz şekerle bir kahve kaşığı getirirsen.Zahmet olucak ama.

  "Allahım bu adamı dövebilirim"

  --Biliyormusun yenge umumiyetle beni görenler hemen hoşlanır.Halbuki sen cehennemin en dibine git der gibi bakıyorsun.

  Cevap vermeden elimdekini dikmeye devam ettim.Kahvesini alel acale bitirip yanıma geldi.

  --Affedersin yenge seni kızdırdım.Hakkın var.Böyle acayip bir adam, acayip bir zamanda, acayip sözler ediyor.Kusura bakma ne olur.

  --Estağfurullah.

  --Ben gideyim biraz dolaşayım.Akşam tekrar uğrarım.Murat döner değil mi?

 --Döner herhalde.Siz buyrun beraber yemek yeriz.

  --Hiç olmassa biraz affettin beni.Hadi Allaha ısmarladık.Yok kalkma kalkma ben yolu biliyorum.

  Biraz acayip bir tanışma olsada Nihal hanım Faruk'u terslediği için biraz üzülmüştü.

                           Ertan Tokmak